Monday, July 31, 2006

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΑ


STOP στην εξάπλωση της βλακείας του εγκέφαλου της Paris Hilton (μέχρι και δίσκο έβγαλε. ΕΛΕΟΣ.)

STOP στο overdose Παπακαλιατη στο καλοκαίρι του MEGA.

STOP στην κλωνοποίηση του «ξεμαλλιασμένου vodafone-longchamp στους ώμους» στυλ.

STOP στην κρίση στις παρέες που χανόμαστε μεταξύ μας χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο.

STOP επιτέλους στους πολέμους και στην απραξία του ΟΗΕ.

STOP στον ανταγωνισμό που ξεπερνάει τα όρια.

STOP για λίγο στην αποβλάκωση των ομαδικών video games στα internet cafe!

STOP στους μη έχοντες λεφτά να πάνε διακοπές. Και στη φτώχεια γενικότερα.

STOP στην αντιγραφή ιδεών που προκαλεί την έλλειψη φαντασίας

STOP στο ρατσισμό παντός είδους

STOP στη ρουτίνα, τη μζερια και την κακεντρεχεια.

STOP αυτούς που δε χαίρονται και ζηλεύουν τις επιτυχίες των φίλων τους.

STOP στη διαδικασία της καχυποψίας και της πίεσης να σ’ αποδεχτεί ο άλλος με το ζόρι.

STOP
να μη σκέφτεσαι θετικά και να μην είσαι αισιόδοξος και για τα πιο άσχημα πράγματα που σου τυχαίνουν.

STOP στην μη αντιμετώπιση των καταστάσεων με χιούμορ.

STOP στη σοβαροφάνεια μερικών μερικών.

STOP στην αφιέρωση χρόνου σε άτομα που δεν το εκτιμούν.

STOP
στην ευχή «Καλό χειμώνα» μετά τις διακοπές. Από δω και πέρα «Καλό υπόλοιπο του καλοκαιριού»!

STOP να μην είσαι ο εαυτός σου πάντα γιατί τα αντίθετο είναι τουλάχιστον γελοίο

Monday, June 19, 2006




A KISS TO BUILD A DREAM *

*Luis Armstrong

Έλα έλα τρέχα να σου πω για την παράσταση που είδαμε! «Η κοιμωμένη ξύπνησε» στο θέατρο Πόρτα. Κοίτα, όταν πρόκειται για το δίδυμο Μοσχόπουλος -Καλογεροπούλου και την παρέα τους είναι απ’ τις περιπτώσεις που μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα δεις πράγματα που θα σου μείνουν για πολύ καιρό κολλημένα στη μνήμη σου. Στην αρχή δεν ήθελα να γράψω οτιδήποτε που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν κριτική γιατί όταν κάτι σ’ αρέσει πάρα πολύ δεν θες να μπαίνεις σε περαιτέρω αναλύσεις αλλά μετά σκέφτηκα πως θα ήταν καλύτερα να μην κρατήσω το στόμα μου κλειστό!
Με το που μπήκαμε που λες, στο θέατρο ήταν σαν να ήμασταν σε παιδική χαρά: παντού έβλεπες παιδάκια με μαμάδες και μπαμπάδες να τρέχουν πάνω κάτω και να φωνάζουν! Για κάποιους θα μπορούσε να είναι τρελάδικο αλλά για κάποιους άλλους -σαν κι εμένα- με μια κάποια αδυναμία σ’ αυτά τ’ ανθρωπάκια ήταν το καλύτερο τους . Δεν ήταν όμως ένα έργο μόνο για μικρά παιδιά ίσα ίσα. «Τρυπήσει, πονέσει, ματώσει.. κακό» κι η ιστορία αρχίζει. Ένα λάθος στην ευχή της νεράιδας κι η ζωή της μικρής πριγκίπισσας εξαρτάται απ’ το τσίμπημα μιας καρφίτσας και κάθε αιχμηρού αντικειμένου στο δάχτυλο της που θα την κάνει να κοιμάται για όλη την υπόλοιπη ζωή της και μόνο ένα πριγκιπικό φιλί μπορεί να τη σώσει. Σ’ όλη τη σκηνή όλα τα αντικείμενα είναι στρογγυλά με παραμυθένιους φωτισμούς, οι νεράιδες είναι συνέχεια τριγύρω κι ακούγονται μαγικές μουσικές. Η μικρή πριγκίπισσα όμως φοράει κόκκινα γάντια κι απαγορεύεται να δει τον έξω κόσμο και μια δική της απροσεξία θα γίνει η αιτία που πέφτει στην αγκαλιά όχι του πρίγκιπα αλλά του Μορφέα για εκατοντάδες χρόνια. Όλο αυτό τον καιρό όμως ο κόσμος αλλάζει, γεμίζει αυτοκίνητα, μετρό, κινητά, κανείς δεν έχει χρόνο για παραμύθια, οι νεράιδες δε μπορούν να επέμβουν πουθενά κι όλα τα πράγματα έχουν επικίνδυνες γωνίες. Εκεί ξυπνάει η Ωραία Κοιμωμένη απ’ το φιλί ενός σύγχρονου πρίγκιπα με φωτόσπαθο του Λουκ των Star wars («Φίλησε τη! Φίλησε τη!» φωνάζανε από κάτω τα πιτσιρίκια) Στη χώρα των τεράτων. Μου κανε τρομερή εντύπωση πως αυτοί οι δύο κόσμοι συνδέθηκαν με τόσο έξυπνο τρόπο περνώντας παράλληλα και πολλά μηνύματα για μικρούς και μεγάλους. Επίσης απορώ κάθε φορά που βλέπω παράσταση σκηνοθετημένη απ’ το Θωμά Μοσχόπουλο πως καταφέρνει κάθε φορά να δημιουργεί τόσο ωραία ατμόσφαιρα και πόσο μοναδική αισθητική έχει κι εδώ είχε την καλύτερη βοήθεια: των κουστουμιών και των σκηνικών της Έλλης Παπαγεωργακοπούλου και τις χορογραφίες της Μάρθας Κλουκίνα. Ο καλύτερος συνδυασμός. Τέλος,το κερασάκι στην τούρτα, η παρέα του στο σανίδι (Ιωάννα Παππά, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Παντελής Δεντάκης, Δάφνη Δαυίδ, Θοδωρής Πετρόπουλος, Θάνος Τοκάκης, Βικυ Χατζοπούλου) ήταν μια χαρά, με καλύτερη την Ιωάννα Παππά η οποία έχει μια απίστευτη παιδικότητα κι
ενέργεια και πραγματικά χαίρεσαι να τη βλέπεις!
«Σ’ άρεσε;» ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον αφότου σταματήσαμε το διαρκές και δυνατό χειροκρότημα και απλά απάντησα μ’ ένα χαμόγελο συγκινημένη και χαρούμενη ταυτόχρονα που πέρασα ένα από τα πιο ωραία καλοκαιρινά θεατρικά απογεύματα.

Α μη ξεχάσω: Θα συνεχιστεί και του χρόνου, βαλ’ το υπενθύμιση και πήγαινε οπωσδήποτε!

Tuesday, May 30, 2006

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…

Αρκετοί από σας εκεί έξω ανήκετε στους ασθενείς που πάσχουν από τον σύνδρομο «Πίτερ Παν» κι αρνείστε κατηγορηματικά να γίνετε καλά. Σαν ομοιοπαθείς κρύβουμε το χαπάκι κάτω απ΄τη γλώσσα ξεκινάμε το ταξίδι για τη Neverland!


Και ξεκινήσαμε λοιπόν. Μπήκαμε στο ιπτάμενο τρένο που μας περίμενε απ’ έξω και φύγαμε για τη Neverland. Εκεί μέσα βλέπεις όποιον θες: Τη Κοκκινοσκουφίτσα να τρώει απ΄το καλάθι που έχει φτιάξει υποτίθεται για τη γιαγιά της, τον Πίτερ Παν να πετάει όλη την ώρα πάνω απ’ τα κεφάλια μας, τον Πινόκιο που ποιος ξέρει τι ψευτιές είπε πάλι και κόντεψε να μας βγάλει ολονών τα μάτια και να μας ξεμαλλιάσει εντελώς, τη Χελώνα στα χέρια του Λαγού γιατί αν την περιμέναμε θα το ξημερώναμε, τη Σταχτοπούτα η οποία πάλι τριγυρνάει μ’ ένα παπούτσι και άλλους. Εμείς καθίσαμε δίπλα απ τον Shrek και τον φίλο του τον Γάιδαρο -φοβεροί τύποι, ειδικά ο δεύτερος!-. Κι ενώ και ρίχναμε πολύ γέλιο με τα αστεία και τους καθιερωμένους τσακωμούς τους, σαν να μας μύρισε κάτι καμένο κι ακούμε ύστερα από λίγο τους Χάνσελ και Γκρέτελ να φωνάζουν έντρομοι πως έπιασε κάπου φωτιά. Τρέχουμε να δούμε και γι’ άλλη μια φορά το Κοριτσάκι με τα σπίρτα την έκανε πάλι τη βλακεία του κι εκτός του ότι έκαψε κάτι κουρτίνες, παραλίγο να λαμπαδιάσει και τη Πεντάμορφη που καθόταν μπροστά του, γι’ αυτό λίγο έλειψε να της φάει απ’ το Τέρας αν δε το συγκρατούσαμε! Ύστερα, λίγο πιο πέρα η μικρή γιαπωνέζα Τσιχίρο που είχε γυρίσει τη προηγούμενη μέρα απ’ το Ταξίδι στη δική της Χώρα των θαυμάτων άρχισε να μαλώνει με την Αλίκη για το ποια χώρα ήταν καλύτερη, με τον μεταφραστή της πρώτης να προσπαθεί να ηρεμήσει τα πνεύματα! Μετά εκεί που περπάταγε μια φίλη μας για να πάει τουαλέτα άκουσε ίσα ίσα ένα αγοράκι να φωνάζει από κάτω της. Κοιτάει απορημένη και ήταν ο Τοσοδούλης του οποίου είχε πατήσει το παλτό του και λίγο ακόμα και θα τον έκανε χαλκομανία τον καημένο! Στη συνέχεια, έχοντας παίξει αρκετή ώρα taboo με τους 7 νάνους νιώσαμε να τραντάζεται όλο το τρένο κι ένας απ’ τους νάνους απ’ το φόβο του σκαρφάλωσε πάνω στη Χιονάτη...Κι όσο πλησίαζε προς το μέρος μας ο θόρυβος, μας λύθηκε η απορία: Όλη αυτή τη φασαρία την προκαλούσαν ο Μολυβένιος Στρατιώτης με τα Τρία γουρουνάκια τα οποία κυνήγαγε για να του δώσουν πίσω το καπέλο του.. Αφήστε σας λέμε, αυτό δεν είναι τρένο, το κλουβί με τους τρελούς είναι! Τέλος πάντων όταν φτάσαμε, δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα γιατί έπρεπε να ξυπνήσουμε την Ωραία Κοιμωμένη αφού δεν ταξίδευε μαζί με τον πρίγκιπα της! Φωνάξαμε τον Μικρό πρίγκιπα μήπως της κάνει αλλά τίποτα, χαμπάρι δεν πήρε και ξαφνικά ο Κακός ο Λύκος απ’ τα νεύρα του , της πετάει ένα κουβά νερό κι εκτός του ότι σηκώθηκε αμέσως του ‘δωσε κι ένα ωραιότατο χαστούκι! «Αυτό για να μάθετε να έχετε τρόπους άλλη φορά» είπε. Για μια στιγμή ο λύκος σκέφτηκε ή να την κάνει μια χαψιά ή να φυσήξει δυνατά και να βγει πετώντας έξω αλλά κρατήθηκε. Μετά βγήκαμε στο σταθμό όπου μας περίμενε ο Μάγος του Οζ που ήρθε κι αυτός διακοπές εδώ. Όσο για τη συνέχεια, δε χρειάζεται να σας πούμε λεπτομέρειες παρά μόνο ότι όλοι γίναμε υποστηρικτές του «Χαβαλεύειν εστί φιλοσοφείν»! Θα σκέφτεστε τώρα έχοντας διαβάσει όλες αυτές τις γραμμές ότι έχω ξεφύγει λίγο ή ότι διαβάζω πολλά παραμύθια.. Απλά επειδή πολύ σοβαροφάνεια έχει πέσει τώρα τελευταία, αυτό που θέλω να πω είναι να μην αφήνουμε το παιδί που κρύβουμε όλοι μέσα μας να πέσει σε λήθαργο! Μη φοβάστε να το ξυπνάτε που και που, γιατί το να καταλάβεις τι σημαίνει και καταφέρεις τελικά να διατηρήσεις μια παιδικότητα -που δεν καταντάει βλακεία βέβαια- όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι απ’ τα σημαντικότερα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή. Αλλά τώρα πρέπει να σας αφήσω γιατί η κοπέλα με τα Κόκκινα παπούτσια που χορεύει ασταμάτητα έρχεται καταπάνω μας!


Monday, May 29, 2006

...KAI ΕΡΩΤΩ...

# ΙΟΥ ΙΟΥ ΙΟΥ ΕΠΕΙΓΟΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ! ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ! Βλέπεις βλέπεις ταινίες και ξαφνικά μια μέρα συνειδητοποιείς ότι δεν βγαίνουν πια καλές κωμωδίες. Πότε ήταν η τελευταία φορά που γέλασες πραγματικά; Πότε ήταν η τελευταία φορά που παρατήρησες έξυπνο χιούμορ; Και δεν εννοώ ταινίες τύπου «Scary movie» που σατιρίζουν άλλες αλλά με δική τους πλοκή και χαρακτήρες. Με ρωτάνε μερικές φορές στο video club αν έχω να προτείνω καμιά καινούργια κωμωδία και μου ‘ρχονται ελάχιστες έως καμία στο μυαλό! #
#ΕΚΑΣΤΟΣ ΣΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥ. «Καταναλώνουμε το 0,64% της παγκόσμιας παραγωγής καφέ ενώ είμαστε μόλις το 0,15% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή παραπάνω από το τετραπλάσιο απ’ όσο μας αναλογεί!» λέει σχετική έρευνα στο Κ της Καθημερινής. Α γι’ αυτό τόσα νεύρα.. Μήπως πρέπει ν’ ανησυχούμε λίγο;
# ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ (με την κακή έννοια) ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; Ούτε ένα cow parade δε μπορούμε να φιλοξενήσουμε! Δηλαδή συγνώμη τι του ‘φταιξε τώρα του άλλου η la vache qui rires και πάει και την καταστρέφει; Μήπως φώναζε δυνατά «μουου;» ή του ‘φαγε το χορτάρι του; Ερωτήματα που ποτέ δε θ’ απαντηθούν γιατί πολύ απλά απευθύνονται σε κάφρους, που δεν έχουν τι να κάνουν και χαίρονται με μ………ς που ούτε ένα πεντάχρονο δε θα έκανε. Τέχνη στο δρόμο της Αθήνας σου λέει μετά#
# ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΟΥΤΕ ΤΟ ΠΡΩΙ. Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις παντού τον Αρναούτογλου: σε διαφημίσεις, δύο εκπομπές, βραβεία, τρέιλερ των εκπομπών, φιλανθρωπικές εκδηλώσεις.. Δεν του ‘χουν πει πως η υπερβολική έκθεση στον ήλιο προκαλεί κάψιμο; Κρίμα γιατί και συμπαθής είναι και ο πιο κατάλληλος σ ‘αυτό που κάνει..#
# ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ! «Θα το μετανιώσουμε αν κλείσουμε το Γκουατανάμο» δήλωσε η Ράις! Μα…Είναι δ….Πόσο…Νομίζω πως ό,τι και να προσπαθήσω να πω θα είναι λίγο...Απλά απορώ: ΠΩΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΝΕ ΤΟΣΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ ΠΙΑ; #
# HUGO BOSS. Ή αλλιώς Hugo Chavez, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας. Ο «εχθρός» των παραπάνω λευκών ηλιθίων που ο αρχηγός τους τον αποκαλεί φασίστα!. Γιατί; Επειδή προτίμησε ν’ αντιμετωπίσει τις επιθέσεις του πλανητάρχη πουλώντας φθηνό πετρέλαιο σε φτωχούς δήμους της Αμερικής. Κι επειδή θέλει να το εφαρμόσει στην Ευρώπη. Και επειδή έχει φίλους όπως τον Φιντέλ Κάστρο (τον οποίο θεωρεί πατέρα, σύντροφο και δάσκαλο της τέλειας στρατηγικής) και τον Ιρανό Αχμαντινετζάντ. Βενεζουέλα-Αμερική 1-0. Πάμε στοίχημα; #
# ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ.. Όχι μόνο η Μέριλιν αλλά και ο Άντονι Γκαουντί αν ζούσε σήμερα θα ήταν 80 χρονών. Αν δεν είχε βρεθεί κάτω απ’ το τραμ εξαιτίας της αφηρημάδας του. Σ’ αυτόν οφείλει η πανέμορφη Βαρκελώνη κτίρια όπως η Sagrada Familia, Casa Batlo και Casa Mila αλλά και το πολύχρωμο πάρκο Guell, που είναι σαν να ‘χουν βγει από παραμύθι. Έναν απόγονο του δε μπορούμε να βρούμε να μας φτιάξει την πλατεία στην Ομόνοια;! #



Friday, May 12, 2006

ΜΙΛΑΤΕ(ΜΑΣ ΤΙ ΔΙΝΕΙ ΝΑ) ΣΑΣ ΑΚΟΥΜΕ

Σήμερα είπα να μεταμορφωθώ σ’ εκείνο το στρουμφάκι που γκρίνιαζε όλη την ώρα, το θυμάστε; Και στην προκειμένη περίπτωση για ‘κείνη την γεμάτη μαγεία συσκευή που λέγεται ραδιόφωνο την οποία μερικοί μερικοί προσπαθούν να την κάνουν βαρετή και μίζερη. Αυτοί είναι δύο ειδών. Ας αρχίσω με τους πρώτους, τους «σεξουλιάρηδες». Μου τη δίνουν λοιπόν εκείνοι οι τύποι και τύπισσες –αν και τώρα που το σκέφτομαι κυρίως άντρες είναι- που αν ήταν μουσική συλλογή θα ήταν η Agent Provocateur και αν ή αν περιοδικό θα ήταν ‘ένα απ’ αυτά τα παλιά Άρλεκιν. Τους πετυχαίνεις τις βραδινές ώρες και σου μιλάνε σαν να είναι σε γραμμή 090 κάνοντας επίτηδες τη φωνή τους βραχνή και χαμηλόφωνη και λένε για τα ολόγιομα φεγγάρια και τις ακρογιαλιές! Και δε μιλάω για σταθμούς τύπου love radio, που πες ότι είναι φυσιολογικό, αλλά για κάποιους που σου φαίνονται αρκετά κουλ για να ‘χουν τέτοιους παραγωγούς! Μετά μου τι δίνουν οι «τυπικοί». Δηλαδή όποτε είναι να μιλήσουν βγαίνουν και λένε τα στάνταρ πράγματα κάθε φορά: 1)τ’ όνομα τους, 2) τ’ όνομα και τη συχνότητα του σταθμού, 3) το χορηγό της εκπομπής και 4) τις προσκλήσεις για πάρτυ, θέατρα κτλ. Και μετά διαφημίσεις. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα περιττό. Και δεν είναι ότι το κάνουν μια φορά , κάθε μέρα η ίδια καραμέλα! ΕΛΕΟΣ! Μήπως ρε παιδιά τις μαγνητοφωνείτε και απλά πατάτε ένα play; «Ε μη τους ακούς άμα σ’ ενοχλούν» θα πει κάποιος άλλος. Εντάξει ρε παιδί μου τυχαίνει στις ώρες τους να θες ν’ ακούσεις ραδιόφωνο και το συγκεκριμένο σταθμό. Και δεν είπα ότι μ’ αρέσει η λογοδιάρροια απλά υποτίθεται ότι είσαι η παρέα κάποιων εκείνες τις ώρες και σίγουρα δε θέλουν να σ’ ακούν να συστήνεσαι δέκα φορές μέσα σε 2 ώρες ούτε να επαναλαμβάνεις συνέχεια «Bacardi στα ποτήρια»! Χαλάτε την παρέα..

Saturday, April 08, 2006

ΠΕΣ ΜΑΣ ΤΙ ΠΙΝΕΙΣ..


Και το κιτσερελα παρτυ αρχιζει! Στην αρχή ξεκίνησε σαν αστείο αλλά στην πορεία συγκεντρώσαμε με φίλους, που τους έγινε μανία, μια μαύρη λίστα 200 στίχων οι οποίοι μας κάνουν ν’ απορούμε για το IQ των στιχουργών και των τραγουδιστών που τα ξεστομίζουν! Εδώ υπάρχει απλά μια επιλογή....
LO-LI AND FRIENDS

«Είσαι τρελός που πας εμένανε με άλλην να συγκρίνεις/ Είσαι τρελός γυαλιά σπασμένα σου το λέω καταπίνεις»

«Τηλεφωνώ στον εαυτό μου απ’το σταθερό στο κινητό μου»

«Χθες το βράδυ στο μπαρ «Το Ναυάγιο»
βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο»
«Τώρα έχω καταλάβει τι καπνό κι εσύ τραβάς,
δυο καρπούζια σ ένα χέρι θέλεις να κρατάς»


«Να μπερδευτώ με τους εργάτες να πω τον πόνο μου στις γάτες»

«ΡΕ ΠΑΠΑΔΙΑ ΡΕ ΠΑΠΑΔΙΑ ΜΗ ΜΑΣΤΟΥΡΩΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ»

«ΣΤΗ ΝΕΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ ΚΑΠΟΥ ΣΤΗ ΔΕΚΕΛΕΙΑΣ /ΕΚΕΙ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΕΠΕΣΑ ΘΥΜΑ ΕΝΟΠΛΗΣ ΛΗΣΤΕΙΑΣ»

«ΝΑ ΚΟΨΩ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΛΜΠΟΡΟ»

«ΕΡΙΞΑ ΛΑΣΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΠΙΑΣΩ/ ΚΑΙ ΑΝ Μ’ ΑΦΗΣΕΙΣ ΠΟΤΕ ΣΤΟΝ ΑΣΣΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΝΕΑ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ ΜΕΣ ΣΤΟ ΕΛ ΠΑΣΟ..»

«Μείνε μαζί μου έγκυος είμαι πολύ φερέγγυος»

«ΜΕ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΡΑΦΤΙΝΓΚ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ / ΕΣΠΑΣΑ ΕΝΑ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΛΕΥΡΑ»

«Είμαι ένας κόκκος στην έρημο της Αιγύπτου/είμαι ένα κύμα στον Ινδικό ωκεανό/ Είμαι ένα φύλλο στο δάσος του Σέιχ Σου/ Είμαι το πάθος κι η φωνή του Βασικού ενστίκτου/ Για τελευταία φορά αγκάλιασε με, φίλησε με να γίνουμε βεγγαλικά/σπασμένο φως μες στο σκοτάδι εκατομμύρια μάτια σαν καθρεφτάκια ηλεκτρικά»

«Η αγάπη μας είναι λίγο πιο μικρή απ’ το σύμπαν γιατί
πρέπει να χωράει κάπου..»

«ΑΝ ΠΑΣ ΜΕ ΑΛΛΗ ΘΑ ΣΟΥ ΣΠΑΣΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ»

«ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ‘ΧΑ ΔΥΟ ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΕΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΟΛΑ ΒΙΔΕΣ»

«Αφού φεύγεις για δυο μέρες γιατί παίρνεις μια βαλίτσα;»

«ο σκύλος μου είναι γκέι και για μένα όλο κλαίει»

«Αν είσαι γκέι αν είσαι by μου είναι αδιάφορο..»

«το νινι το νινι το νινι σερνει καραβι..»

«Εγώ δεν πάω Μέγαρο θα μείνω με τον παίδαρο»

«Κι ύστερα ξύπνησε στο βλέμμα σου η νύχτα/Κι ο άνεμος κοιμήθηκε στα μάτια σου για πάντα/ Κι ύστερα φόρεσες στα Σάββατα μια κυριακάτικη ανία/όταν ο έρωτας πέφτει σε κώμα στην αγάπη βάζεις τελεία»

«Θέλω να με έχεις και γκόμενο και γιο/σύμπλεγμα Οιδιπόδειο»

«ΕΑ ΕΑ ΕΑ Ε Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΑΣ ΠΕΘΑΝΕΕ»

«Το φεγγάρι είναι σαν το νύχι άλλο να

στο λέω κι άλλο να σου τύχει»

«ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΥΣΟΨΑΡΑ ΕΔΩ; ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΟΥ»


«Να ‘μουν λίγο μπλε στον ουρανό σου/μια σταγόνα στον ωκεανό σου/ Να ‘μουν λίγο μπλε στον ουρανό σου/ Να ‘μουν το μικρό χρυσόψαρο σου»


«Θέλω κάποιον καρδιολόγο να μου αλλάξει την καρδιά/ μεταμόσχευση να κάνει και μιαν άλλη να μου βάλει»

«Το πε, το πε ο παπαγάλος ότι σ αγκαλιάζει άλλος»


«Με τη φούστα σου τη μίνι καίγομαι σαν το καμίνι»

«ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΟ ΤΖΙΝ Μ’ ΕΧΕΙ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΑΜΗΝ»

«Πάρε τηλέφωνο τον κερατά καλύτερα τώρα παρά μετά»


«Βάλε το μαύρο σου το στρινγκ
για να γουστάρω όπως πριν»

«ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΟΜΑΙ,ΜΟΝΑΧΗ ΑΓΓΙΖΟΜΑΙ/

ΜΕΝΩ ΓΥΜΝΗ ΜΕ ΜΙΑ ΓΡΑΒΑΝΤΑ ΚΙ ΕΡΕΘΙΖΟΜΑΙ..»

«ΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕΞ (x2) Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΡΑΥΣΤΟΣ ΣΑ ΓΥΑΛΙΝΟ ΠΙΡΕΞ»

«Κι όταν εργάζεσαι ούτε φαντάζεσαι τι κάνω μόνη μου μες στο σαλόνι μου..»

«θέλεις να σου μάθω τένις; να σου μάθω

πώς να πιάνεις τα μπαλάκια..»

«Κι όλο μπλα- μπλα , μπλα- μπλα, μπλα στο κινητό/Αχ δε γίνεται σου λέω έρχομαι σ ένα λεπτό/ Κι όλο μπλα- μπλα , μπλα- μπλα, μπλα στο κινητό, με μια φίλη της μιλάει για ένα γκόμενο παλιό..»


«Άλλο δε μπορώ να συγχωρέσω της ζωής σου τ’ ανορθόγραφα/θα σε καταπιώ σαν ένα εσπρέσσο αν δε κάτσεις όμορφα..beautiful»


«Τρύπησα το δάχτυλο μου με μια τόση δα καρφίτσα κι έβαψα τα όνειρο μου χρώμα κόκκινο/Αίμα δάκρυα κι ιδρώτας χτύπημα μιας πόρτας..»

«Στα βράχια της Αλόννησου βρήκα το παντελόνι σου/ Στην όμορφη Καστέλα σορτσάκι και φανέλα/ Κι ένα μπλουζάκι πόλο σε ουζερί στο Βόλο / Και μου ‘ρχεται ζαλάδα να βλέπω πως γυρίζεις γυμνός μες στην Ελλάδα..»

Friday, March 03, 2006

IΛ ΠΟΣΤΙΝΟΟ!


~ ΙΛ ΠΟΣΤΙΝΟΟ!~
Φρεντ Γ. όπενς του δε ταχυδρομικό πίτζεον γουίτς χτυπάει χις ρέινι γουίντοου του στη μπλάντυ Ίνγλατν τόση ώρα και χίαρ’ς δε προβληματισμένο περιεχόμενο…

Ντίαρ Γ,
Αι χόουπ δε πίτζεον νοτ του φολ εγκέν ατ δε καμπαναριό, δε Μπικγ Μπαγκ , εντ γιου ντον’τ γκετ δις λέτερ! Οκ ινάφ γουίθ δε ίνγκλισγκρικ, λετς τοκ γκρικ (λέμε νάου). Αφού μου πες τα νέα σου από εκεί, στην «ε κάπ οφ τιιι» χώρα που πήγες να μορφωθείς, ήρθε η σειρά μου να κάνω ανταπόκριση από την πατρίδα. Διάβαζα τις προάλλες διάφορα πράγματα για τους άστεγους με αφορμή το «sleep out» που μου ταρακούνησαν το νευρικό μου σύστημα. Ερωτώ: Είναι δυνατόν να συμβαίνει η παρακάτω δήλωση του προέδρου της μη κυβερνητικής οργάνωσης ΑΡΣΙΣ: «Εκτός από κάποιες αόριστες αναφορές στο “δικαίωμα στη στέγη” που περιέχει το Ελληνικό Σύνταγμα, οι άστεγοι δεν αναγνωρίζονται, ούτε καν σαν ειδική κοινωνική ομάδα» ; Που σημαίνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει επίσημη καταγραφή-μόνο εμπειρικές από διάφορους φορείς- γιατί είναι σαν να μην υπάρχουν! Εν τω μεταξύ ακόμα δε μπορώ να ξεχάσω εκείνο τον απελπισμένο αναστεναγμό «Ας με πατήσει ένα αυτοκίνητο να γλιτώσω» μιας άστεγης στη Μόσχα που είχε μεταμορφωθεί σε Σιβηρία.. Μόνο που το είδα ψόφησα και φοβήθηκα πως το δάκρυ απ’ τη συγκίνηση θα γίνει σταλακτίτης.. Κάτσε ν’ ανάψω λίγο τα καλοριφέρ γιατί κοκάλωσαν τα δάχτυλα κι επανέρχομαι.. Εδώ όμως έχουν τον πρώτο λόγο οι αριθμοί: στη «Γη της Αφθονίας» -το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;- Αμερική, 37 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, ήτοι το 12,7% του πληθυσμό, και σύμφωνα με τη Guardian, 45,8 εκατομμύρια βλέπουν μόνο στα όνειρα τους την κοινωνική ασφάλιση τη στιγμή που το 20% των καλύτερα αμειβομένων κερδίζει το μισό του εισοδήματος της χώρας...Τα ακούς; Ακούω να λες.
Επειδή όμως το βάρυνα λίγο το κλίμα, για να ελαφρύνουμε λίγο ταξιδεύοντας στο δικό μας όμορφο κόσμο.. Αν ο ΑΝΤ1 ήταν παιδάκι και το ρώταγες τι θα ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει, θα σου απαντούσε ALPHA! Αυτός είναι πλέον ο ταχυδρόμος που θα φωνάζει «Έχεις γράμμα» και ο σεΐχης που πήρε ήδη δύο παρουσιάστριες του δεύτερου στο χαρέμι του κι ετοιμάζεται και για την τρίτη. Πάντα το ‘λεγα πως αυτός το κανάλι πάσχει από έλλειψη φαντασίας και πρωτοτυπίας.. Εν τω μεταξύ την Κυριακή στο σπίτι ενός φίλου που είναι στο κρεβάτι του πόνου, κάναμε ζάπινγκ και σταματάμε στο –I live you- Fame story. Αφού τρίψαμε τα μάτια μας πολλές φορές επειδή δεν το πιστεύαμε, στο τέλος αποδεχθήκαμε πως εκείνος ο εύσωμος τύπος με το μακρύ μαλλί στην κριτική επιτροπή όντως είναι ο Δημήτρης Σταρόβας. Κι αναρωτιέσαι τώρα, τόσο πολύ χάλασε ο κόσμος; Γενικά πάντως είναι σαν να βλέπεις κωμωδία γκροτέσκο σε συνδυασμό με θρίλερ. Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα αυτό τον Ευαγγελάτο έτσι και τον παρακολουθείς ή θ αυτοκτονήσεις ή δεν πρόκειται να ξαναβγείς σε τούτο το μάταιο κόσμο με τα ληγμένα γάλατα και τα μουχλιασμένα κρέατα! Τέλος πάντων, για να τελειώνω με τη μικρή οθόνη, τα σήριαλ έχουν καταντήσει πασαρέλα! Παντού βλέπεις μοντέλες και μοντέλους τύπου Σπαλιάρα –κι όχι Σφαλιάρα όπως μπερδεύεσαι συνέχεια- …Σε λίγο ο Λάκης κι οι φίλοι του θα κάνουν τα σόου μέσα απ’ τις τηλεοπτικές σειρές! Ναι καλά γέλα εσύ, θα δεις.. Επειδή είσαι φαν του εγχώριου σινεμα, -εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις- στο γνωστό τρίπτυχο “sex, drugs & vrisidi” να προσθέσουμε και την στρατιωτική παραλλαγή. Κι η λούφα; Α ναι αυτή ταιριάζει στον υπουργό Πολιτισμού με τις φαεινές ιδέες και τα υπέρογκα ποσά που δίνει για τις ελληνικές ταινίες. Την έπιασες την ειρωνεία που αιωρήθηκε. Αυτό το ‘μαθες; Η παράσταση «Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας» ανέβηκε με αλλαγές στο θίασο από τις οποίες νομίζω η καλύτερη ήταν του προαναφερόμενου ο οποίος κέρδισε επίσης το Χρυσό Βατόμουρο πρώτου αντρικού ρόλου. Και μιας και σου μίλησα για θέατρο (του παραλόγου), αν κι έχουν περάσει κάποιες μέρες ακόμα όχι απλά σιγοτραγουδάμε αλλά φωνάζουμε όλοι μαζί, το τραγούδι του Νίκου Ψαρρά -ναι ναι αυτός του Χόγκουαρντς της Σμύρνης που σου ‘λεγα, με την ωραία φωνή- και της -αγνώριστης- Πέγκυ Τρικαλιώτη. «Παίζουν το τραγούδι μας» αναφωνούν κι όλοι αρνούνται πεισματικά να φύγουν από την πλατεία όταν τελειώνει! Να πας οπωσδήποτε όταν επιστρέψεις, θα σου φτιάξει τη διάθεση. Α -μη ρωτήσεις πως μου ‘ρθε, μυαλό τρελής είναι αυτό ό,τι θυμάται χαίρεται-, ξέρεις τι θυμήθηκα τώρα; Κάτι πολύ ωραίο που μου ‘χε πει η Εβελίνα Παπούλια στη συνέντευξη, όσον αφορά τη σχέση μας με τον εαυτό μας: «Αυτή η αγωνία το ν’ αποδεχτούμε τον εαυτό μας ή να μας αποδεχτούν οι άλλοι γιατί σ’ αυτό κυρίως παλεύουν όλοι: να τους αποδεχτούν οι άλλοι, το βρίσκω σχιζοφρένεια. Μη θεωρήσεις πως αυτό που μπορεί να σ’ ενοχλήσει στον εαυτό σου είναι λάθος. Αυτό που μπορεί εσένα να σ’ ενοχλεί είναι γιατί οι άλλοι ενοχλούνται απ’ αυτό που έχεις. Αν εσύ το αποδεχθείς κι οι άλλοι θα συμβιβαστούν μ’ αυτό που έχεις.» Χάρηκα πάντως που τη γνώρισα γιατί μ’ αρέσουν οι άνθρωποι οι οποίοι είναι ισορροπημένοι, που δεν σταματούν ποτέ να ονειρεύονται και δεν παραμένουν όνειρα οι επιθυμίες τους, και επίσης είναι αυτό που λέμε πολυτάλαντοι. Να σου πω την αλήθεια τη θεωρώ και λίγο παρεξηγημένη ηθοποιό. Όχι βγάλε επιτέλους απ’ το μυαλό σου τη Μαρίνα απ’ τους «Δύο Ξένους» και βάλε στη θέση της, τη Hedwig ή τη Sally από το «Cabaret». Ευτυχώς που υπάρχει και το θέατρο να σου δίνει τη δυνατότητα ν’ αναθεωρήσεις για μερικούς κάποια πράγματα.. Τέλος πάντων. Για αυλαία, ένα παράπονο: Μ’ όλα αυτή την τρέλα που ‘χει κυριεύσει τον πλανήτη Ελλάδα, με το Big brother στα κινητά, τον πτηνοδολοφονο Η5Ν1 κτλ κτλ, πόσο πιο ωραία θα περνάγαμε αν μαζί με την ανδροκρατούμενη πλέον σάτιρα υπήρχε το καλύτερο γυναικείο σατυρικό μυαλό της Μαλβίνας..

ΈΧΕ ΓΕΙΑΑΑ!
Lo-li